Features | Diplomacy | East Asia

ตรวจ ล็ อ ต เต อ รี่ 17 ม ค 2563: The Koreas, Bastion of Cold War Realism

กีฬาoutdoor,ล่าสุดเมื่อช่วงเช้าวันที่ 31 ส.ค.59 “โปโป้” รันโก โพโพวิช หัวหน้าผู้ฝึกสอน บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด พร้อมด้วยทีมงานโค้ช วลาโด้ วลากิซา กรูอิซ, บอสโก้ โบซิดาร์ บันโดวิช, โซรัน มิจาโนวิช รวมถึงนักเตะปราสาทสายฟ้า ดิโอโก หลุยส์ ซานโต, ชิติพัทธ์ แทนกลาง, อานนท์ อมรเลิศศักดิ์, สุภโชค สารชาติ, รัตนากร ใหม่คามิ, ขวัญชัย สุขล้อม และชินพงษ์ รักษี ได้ทำการเปิดคลินิกสอนฟุตบอลให้เด็กจังหวัดระนอง ร่วม 500 ชีวิต3.การบริหารจัดการทีม การฝึกซ้อม การกำหนดแผนการเล่น ตลอดจนตัวนักกีฬา ให้เป็นหน้าที่ของหัวหน้าผู้ฝึกสอน และเป็นอิสระปราศจากการแทรกแซงใดๆ ทั้งสิ้น、11 นักเตะ ย้ายทีมได้ฟรี แม้ปิดตลาดซื้อขายรอบซัมเมอร์ 2016รายงานยังบอกด้วยว่า กองกลางวัย 25 ปี สลัดคราบเดี้ยงบริเวณ เข่า กลับมาลงสนามฝึกซ้อมเต็มรูปแบบได้ร่วมๆ 2 สัปดาห์ และไม่น่าจะพลาดในการเป็นส่วนหนึ่งในทีมสำหรับเกมบุกเยือนรัง ปีศาจแดง วันเสาร์นี้ แม้ว่า แมนฯ ซิตี้ จะขาดอาวุธหนักอย่าง เซร์คิโอ อเกวโร่ ไปกับการโดนแบน แต่ได้ กุนโดกัน เข้ามาน่าจะช่วยเพิ่มความอิสระให้กับบรรดาผู้เล่นเกมรุกได้เป็นอย่างดี ขณะที่ตัวแทน เอล กุน คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าหนู เคเลชี่ อิเฮียนาโช ศูนย์หน้าชาว ไนจีเรีย วัย 19 ปี ลงไปทำหน้าที่แทนhttps://www.instagram.com/p/BJ6sFiCB3U-/?taken-by=davidbeckhamเมื่อวันที่ 5 กันยายนที่ผ่านมา เวลา 17.00 น. ทีมชาติญี่ปุ่น เดินทางมาฝึกซ้อมที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน ซึ่งถือเป็นการซ้อมครั้งสุดท้ายเเละสนามที่จะใช้แข่งขันจริงในวันพรุ่งนี้ (6 กันยายน) กาเบรียล อักบอนลาฮอร์วิลล่าเรดดิ้ง ครึ่งหลังทัพซ็อคเกอรูส์เริ่มบุกหนักมากขึ้นกว่าเดิม จนกระทั่งนาทีที่ 58 ก็มาพังประตูขึ้นนำได้สำเร็จ จากจังหวะที่ โทมี ยูริช ล้มตัวสไลด์บอลจากสุดเส้นหลังฝั่งขวาให้ มัสซิโม ลูออนโก้ เข้าฮอร์สจ่อๆตุงตาข่าย ส่งให้เจ้าบ้านออกนำ 1-0“ณ ตอนนี้นักเตะของเราสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว เพราะเราก็ได้ทำการบ้านทั้งเรื่องจุดบกพร่อง จุดอ่อนทั้งหมดทั้งมวลที่เราเก็บข้อมูล เกมการแข่งขันพรุ่งนี้ (1 กันยายน) เราจะเล่นเต็มที่ เล่นด้วยความสนุก เล่นด้วยความไม่กดดัน เพราะว่าแต่ละทีมในกลุ่มต่างเป็นทีมที่แข็งแกร่ง และเราก็จะไม่ประมาท”“เค้าคงตัดสินใจว่าก่อนเเล้ว ยอมรับว่าเสียความรู้สึก เเต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีใครบอกว่าถ้าพลาดแชมป์รายการนี้จะถูกพิจารณาจากตำแหน่ง คงไม่มีใครคิดว่าทัวร์นาเมนท์แบบนี้จะถูกปลดจากตำแหน่ง อาจเป็นเพราะเรื่องกระแสและคนที่มีอำนาจตรงนี้ก็ตัดสินใจเลย โดยไม่คิดถึงความรู้สึกของคนทำงาน”จากการออกมาแฉของอดีตเปาชั้นนำของวงการพรีเมียร์ ลีก สะท้อนให้เห็นถึงความยุติธรรมที่เกิดขึ้นบนสนามหญ้าได้เป็นอย่างดี บางทีมันอาจจะไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในวงการฟุตบอลอังกฤษเท่านั้น กรวิชญ์ ทะสาช้างศึกทีมชาติไทยU16โค้ชยง กรวิชญ์ ทะสาช้างศึกทีมชาติไทยU16โค้ชยง คล็อปป์ลิเวอร์พูลสเตอร์ริดจ์ผลบอล กัลโช่ เซเรียบี อิตาลีเวลา 22:59 น. เบรสชา 2-0 โฟรซิโนเน่เวลา 01:30 น. เปรูจา 0-1 บารี่มาซะฮิโร วาดะ  ได้เดินทางไปดูเกมระหว่าง ราชนาวี กับ ศรีสะเกษ หลังจากถูกทาบทามให้เข้ามารับหน้าที่กุมบังเหียนพลพรรคกูปรีอันตราย ต่อจาก โบซิดาร์ บันโดวิช ที่ถูกปลดไปก่อนหน้านี้ ก่อนที่วาดะจะขอกลับไปจัดการเรื่องส่วนตัวที่ประเทศญี่ปุ่น และกลับมารับหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนของทีมศรีสะเกษเอฟซี ในวันนี้ โดยได้มีการแนะนำตัวกับบรรดานักเตะและสตาฟของทีม รวมทั้งได้เข้าควบคุมการฝึกซ้อมของทีมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  ทำให้ โค้ชทู ครองพล  ดาวเรือง กุนซือขัดตาทัพจะไปทำหน้าที่เป็นประธานฝ่ายเทคนิคเช่นเดิม ทีมงานของผมเลือกโดฮาร์เป็นที่เก็บตัวในช่วงสุดท้าย และเราได้เลือกทีมลาวมาอุ่นเครื่องเพราะที่โดฮาร์มีความพร้อมในหลายๆด้านและยังมีสภาพอากาศใกล้เคียงกับกรุงริยาด ส่วนทีมลาวที่เราเลือกเพราะเราต้องการซ้อมเกมรุกของเรา 。

เครดิต : thaiwinds?สหพันธ์ฟุตบอลเอเชีย วางผู้ตัดสินชาวอิหร่านเข้าทำหน้าที่ชี้ขาดเกมไทย พบ ญี่ปุ่น ในศึกคัดบอลโลก นัดที่สองนาทีที่ 66 สเตอร์ลิง ได้ลองยิงอีกครั้ง คราวนี้ไปติดเซฟของ มาตุส โคซาซิก ก่อนที่ ลัลลานา น่าจะมีชื่อเป็นผู้ทำประตูสุดๆ เมื่อลูกยิงของเขาไปชนเสา กฏดังกล่าว ซึ่งเป็นข้อ 670 ได้ระบุเอาไว้ว่าสโมสรใน ลีก เอิง และ ลีก เดอซ์ ต้องส่งรายชื่อผู้เล่นพร้อมหมายเลขเสื้อที่ไม่เกินเลข 30 เว้นแต่ว่ามีการเซ็นสัญญากับนักเตะมากกว่าจำนวน 30 คน ถึงจะได้รับการอนุโลม ขณะที่หมายเลข 1, 16 และ 30 นั้น ถูกจำกัดเอาไว้ให้ผู้รักษาประตูสวมใส่เท่านั้น และหากมีการเพิ่มชื่อนักเตะตำแหน่งนี้เข้ามาอีกจะให้ใช้หมายเลข 404.ขอให้หัวหน้าผู้ฝึกสอนควบคุมดูแลนักกีฬา โดยเน้นเรื่องระเบียบวินัย และความประพฤติเป็นหลัก ทั้งในสนามและนอกสนาม,เครดิต : SMMSPORTSมาริโอ เกิทเซ่ตำแหน่ง : ปีกซ้าย11 นักเตะ ย้ายทีมได้ฟรี แม้ปิดตลาดซื้อขายรอบซัมเมอร์ 2016 ,ครึ่งหลัง ทีมชาติไทย เปลี่ยนเอาผู้เล่นหลายรายลงสนาม ส่ง สหรัฐ สนธิสวัสดิ์, วงศกร ชัยกุลเทวินทร์, เนติพงษ์ แสนมะฮุง, ยศวรรธน์ มณฑา,  พงษ์ศักดิ์ บุญทศ, สุประวีร์ มีประทัง เช่นเดียวกับ ฉลามชล ที่ส่งแข้งดาวรุ่งลงสนามเช่นกันโค้งท้าย!ปืนโตจัดหนักสอย เปเรซ-มุสตาฟี ค่าตัวรวมกัน 52.1 ล้านปอนด์อาร์เซน่อล จัดหนักในช่วงท้ายของตลาดหลังจากที่ทำการเปิดตัวลูคัส เปเรซ กองหน้า จาก เดปอร์ติโบ ลา คอรุนญา 17.1 ล้านปอนด์ ล่าสุดได้เปิดตัว  ชโกดราน มุสตาฟี่ กองหลังดีกรีแชมป์โลกกับทีมชาติเยอรมัน จากบาเลนเซีย ด้วยค่าตัว 35 ล้านปอนด์ ทำให้การใช้จ่ายในก้อนสุดท้ายของเวนเกอร์ สูงถึง 52.1 ล้านปอนด์ (2.605 พันล้านบาท) ภายในวันเดียว ด้าน มุสตาฟี่ กล่าวในการเปิดตัวว่า เมื่อสโมสรอย่างอาร์เซน่อลให้ความสนใจ มันทำให้ผมรู้สึกพิเศษจริงๆ นีซบาโลเตลลี่มาริโอ บาโลเตลลี่ลีก เอิงหมายเลข 45หมายเลข 9 ABOUT THE AUTHOR naddanai อดีตนักเขียนนิตยสาร Inside United ซึ่งเน้นข้อมูลในเชิงลึกเกี่ยวกับสโมสร แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ชื่นชอบกีฬาฟุตบอลและเทนนิสเป็นพิเศษ ทีมชาติญี่ปุ่นทีมชาติไทยธีรเทพ วิโนทัยลีซอกีฬาoutdoor,ผลบอล บุนเดสลีกา 2 เยอรมันเวลา 01:15 น. ไกเซอร์สเลาเทิร์น 0-0 ฟอร์ทูน่า ดุสเซลดอร์ฟช่วงท้ายเกม ทีมขุนค้อนเปิดเกมบุกอย่างหนักหวังทำประตูตีเสมอ ทำให้หลังบ้านเปิดจน แมนฯ ซิตี้ ได้ส่องประตูหลายครั้ง โดยตัวสำรอง ซามีร์ นาสรี่ พลาดไป 2 ครั้ง, ซิลบา ยิงไปชนเสา ก่อนที่จะมาประสบความสำเร็จเอาในช่วงทดเจ็บนาทีที่ 2 สเตอร์ลิ่ง แตะบอลหนี อาเดรียน ก่อนที่จะไปแปมุมแคบอย่างเด็ดขาด ปิดเกมให้เจ้าถิ่นคว้าชัยชนะไปได้ 3-1ซึ่งบทความนี้ถูกเเฟนบอลชาวไทยนำมาเเชร์กันเป็นจำนวนมาก เนื่องจากเหมือนกับสถานการร์จริงที่ ทีมชาติไทย เตรียมเปิดบ้านพบ ทีมชาติญี่ปุ่น ในศึกฟุตบอลโลก รอบคัดเลือก 12 ทีมสุดท้าย โซนเอเชีย นัดที่สอง ในวันที่ 6 กันยายนนี้ นอกจากนี้ที่ลานหน้าสนาม การกีฬาแห่งประเทศไทยจะจัดฉายฟุตบอลผ่านจอใหญ่ให้แฟนบอลที่ไม่มีตั๋วได้รวมตัวกันชมด้วยซามีร์ นาสรี่ แนวรุกชาวฝรั่งเศสของแมนฯ ซิตี้ ย้ายไป เซบีย่า ด้วยสัญญายืมตัวหนึ่งฤดูกาล“ผมเลิกเล่นตอนอายุ 29 หลายคนบอกว่าผมเห็นแก่ตัว แต่ผมรู้จักร่างกายของผมดีกว่าใคร ผมเลยเลือกตัดทีมชาติอังกฤษเมื่อมอบสิ่งที่ยอดเยี่ยมให้แก่นิวคาลเซิล” ซึ่งเชียร์เรอร์แขวนสตั๊ดด้วยการเป็นดาวซัลโวตลอดกาลของศึกพรีเมียร์ลีกเครดิตคลิป : ensterH。

A reluctant but pragmatic defense of neorealism in Northeast Asia.

The Koreas, Bastion of Cold War Realism
Credit: Panmunjom via Vacclav / Shutterstock.com

Nuclear crises, propaganda and espionage, a clash of ideologies – the Korean peninsula is the ?only place in the world where the Cold War lingers. This persistence is the result of the 1953 Armistice Agreement and the apparent neorealist policies employed by North Korea. Despite the problems with neorealism and its appropriately dwindling popularity, it remains a useful lens through which to understand the conflict on the peninsula, and the defensive realist reactions on the part of China and South Korea.

Rather than asserting that realism or its offshoots are the ultimate International Relations grand theories, I suggest that neorealism remains a crucial aspect of IR security theory. The offensive realist behavior of the DPRK and the defensive realist policies of China and the South Korea serve to illustrate the unfortunate but continued significance of neorealism within international relations.

Neorealism, defined by Kenneth Waltz in 1959, holds that states are unitary rational agents acting in their perceived self-interest within a system wherein each state seeks to ensure its perpetuation and maintain a balance of power. Structure is the defining feature of the theory, with states the main actors competing within an anarchic system to maintain their power and stability. The modern East Asian regional complex has security dynamics very similar to those that prevailed in the Cold War during the second half of the 20th century. Because the Korean War concluded with an armistice agreement and not a peace treaty, the Cold War on the peninsula has effectively continued, producing a subsequent nuclear proliferation; the crisis has only escalated since the DPRK announced in May 2009 that it would no longer abide by the armistice. As during the Cold War, foreign relations in the region are based on allegedly rational cost-benefit analyses of war and executing the appropriate policies. The focus of North-East Asian states has been on classic security dilemma proliferation and maintaining a balance of power to avoid war.

Just as during the 20th century Cold War between the U.S. and the U.S.S.R., the objective of each actor is not to engage in war and suffer its costs and consequences; rather each state is more interested in preventing war and maintaining regional stability and their spheres of hegemony. This loosely follows the balance of power security model, which holds that: all states are power-seeking; states ultimately seek hegemony over their system; and that other states in the system will attempt to block those bids for hegemony. However, the regional system of East Asia is different from the Cold War bipolarity; instead, it has a multi-polar dynamic, in which China, South Korea, and the U.S. compete for regional hegemony. Actors optimally try to have good relations with the other players or minimally try to avoid hostile relations; and actors try to prevent threateningly close cooperation between the other actors. This logic is reflected in the defensive realist policies of China and South Korea, while North Korea has taken a more offensive power-seeking approach.

The DPRK Strategy

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

Offensive realism is the strategy being pursued by the DPRK, keeping John Mearsheimer’s brand of realism relevant in contemporary IR theory. This theory dictates that states seek to maximize power through increased military capability, as can be seen with North Korea’s nuclear ambitions. While it remains unknown whether or not the DPRK is seeking hegemonic status in the region as an orthodox reading of offensive realist policy would suggest, it is certain that its newfound nuclear capability is the North’s only effective foreign policy tool; without nuclear weapons, North Korea would receive very little attention, which is an international embarrassment given its grave yet largely ignored human rights crises. Yet just as realism suggests, proliferation and security are central to the foreign policy of the region.

The DPRK has acted as a classical realist state in building up its nuclear arms in response to its perceived security threats. Contrary to the popular stance taken by the Western media, the perceived security threat of the U.S. is not all baseless paranoia.

The Korean War, and the U.S. threat to use nuclear weapons in defense of South Korea, understandably pushed Kim Il-sung to pursue nuclear technology early on, and after China’s denial to share its nuclear secrets after its test in 1964 an indigenous DPRK program was pursued. The fear of a U.S. confrontation was exacerbated in the late 1960s as the U.S. placed nuclear weapons on ROK soil, and there was concern in Pyongyang that North Korea’s larger communist allies would no longer provide support as it observed the Cuban missile crisis, the Chinese Cultural Revolution, and the Russo-Sino split. North Korea’s security environment deteriorated with the end of the Cold War: It lost funding from the U.S.SR, South Korea flourished economically and militarily, China focused on its own economics and reached out to South Korea, and Russia recognized the ROK. Without being able to lean on the Soviets or their own declining conventional weapons program, nuclear weapons offered the most security and were therefore a logical option. Finally, with the U.S. invasion of Afghanistan Iraq and the instance on regime change in Iraq, Pyongyang worried that it might be the next focus of American foreign policy and so built up its nuclear deterrent.

While the perceived security threat is the main motive behind nuclearization, domestic politics and international norms also provide motivations: The focus on external threats distracts from daily grievances and gives the Kim regime power and legitimacy, and the international symbolism of nuclearization gives the DPRK a highly effective diplomatic bargaining chip, along with the international status of a modern state.

The DPRK has not yet developed enrichment capabilities to enrich uranium on an industrial scale, and so is a limited nuclear power in the practical sense. Based on evidence from its May 2009 test, North Korea has approximately enough plutonium for four to eight primitive nuclear weapons; it is also safe to assume that they can only be launched over relatively short distances. Yet, this is enough to aggravate the international community and to concern its neighbors. With its small and militarily useless nuclear arsenal, North Korea has proven that a nuclear program does not need to be large or sophisticated to be politically effective.

Defensive Realism

Defensive realism shares the structural tenets of offensive realism; both emphasize the importance of balancing behavior in a chaotic international system. Yet defensive realism proposes that the unrestrained pursuit of power is counterbalancing and therefore not desirable. The PRC and ROK have reacted to North Korea’s offensive realism with defensive realist foreign policy aimed at balancing the DPRK’s aggressive behavior and calling for restraint. It must be noted that their policy motives also include suspicions about Japan, the U.S., and each other, as well as a wide range of domestic considerations, but that non-proliferation is the driving motive behind the PRC and ROK’s regional foreign policy.

The most pressing concern from the region is a conflict between Pyongyang and Seoul or Tokyo; the desire to avoid such a clash is what drives relations between North Korea and its neighbors. Second to this is avoiding the potential disasters of regime change or collapse: These include a refugee crisis for China and South Korea; an economic crisis for Seoul should it absorb the North in an attempt at reunification; an economic crisis for China as the unstable region experiences capital flight; and the unpleasant realities of dealing with a humanitarian crisis should the human rights abuses occurring in the North be stopped and rectified. Finally, the region is interested in preventing North Korea from expediting nuclear crises around the world by exporting nuclear technology. All parties realize that between the options of engagement, disengagement, and containment, the former is the most appealing because it allows for the greatest potential to control, or at least influence, Pyongyang. This cost-benefit analysis is the framework around which defensive realist policy is formed in both China and South Korea.

China is ultimately concerned with the denuclearization of North Korea. DPRK test facilities are close to the Chinese border and threaten Chinese security should an accident occur, and could already be having a negative ecological impact. More pressingly (as “hard” security concerns always trump “soft,” environmental concerns regardless of the consequential long-term ecological insecurity), the PRC does not want an expanded North Korean nuclear program that might prompt the ROK and Japan to develop nuclear weapons should they lose confidence in the U.S. nuclear umbrella. Further, the implications of accepting a DPRK nuclear program for the future of non-proliferation and the Non-Proliferation Treaty (NPT) do not bode well for global security, especially given the possibility of North Korean nuclear exports to non-state actors. Finally, China does not want North Korea to continue to nuclearize because it threatens China’s nuclear monopoly in the region. This follows classical realist security logic: China seeks balance and is most secure when it is the only nuclear power in the region, and therefore opposes attempts at nuclearization by other states.

China is also concerned about the possible collapse of a nuclearized DPRK and the potential security consequences. From a Chinese perspective, a U.S. intervention in North Korea (a likely outcome of regime collapse) would be even less appealing than a more nuclearized DPRK. Haunted by the detriment of the Korean War and bound by the 1961 Sino-DPRK Treaty of Friendship, Cooperation, and Mutual Assistance, China seeks to avoid military conflict on the peninsula at all costs. China also has an interest in maintaining the status quo because North Korea acts as a physical buffer by which, under different circumstances, an adversary could launch an invasion of China; Beijing remembers the Japanese invasion in the 1930s and 1940s, and the Korean War during which enemy troops were threatening China’s border. North Korea could possibly be forced to abandon its nuclear aspirations if the PRC were to impose harsh economic sanctions, but China fears that doing so would result in internal collapse of the DPRK regime.

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

South Korea has taken a similar defensive realist policy as China. Even following the failure of the Sunshine Policy, due in large part to the DPRK’s refusal to cooperate, the ROK has been eager to maintain peaceful if strained relations. This is mostly because South Korea has no interest in a military confrontation of any kind with the North. A conventional military conflict would certainly result in a victory for the ROK, especially with the help of the U.S. (and possibly Japan), but would devastate Seoul, which sits only 40 km from the demarcation line. Accordingly, South Korea has a sufficient deterrent under the U.S. nuclear umbrella, maintaining its defensive realist position of itself themselves without military aggression.

South Korea, like China, doesn’t want the regime in the North to collapse because it would presage a massive wave of migration. South Korea is hesitant to even discuss the possibility of managing a collapsed North Korea for fear that it would invite unwanted intervention, forever thwarting hopes for reunification. The ROK and China also share apprehensions about the potential fate of North Korea’s stockpile of nuclear weapons and technology should the North collapse.

The PRC government’s legitimacy is premised on continued economic growth; therefore the state’s economic interests are also its security interests, and China’s economic interests are deeply tied to stability in Korea. A conflict on the peninsula would damage Chinese production, foreign direct investment, liquidity, and trade, and it would aversely influence the huge Sino-South Korean trade relationship by diverting economic resources into North Korea. The PRC, with pressure from the U.S., agreed to United Nations (UN) Security Council resolutions condemning North Korea along with mild economic sanctions against Pyongyang, but even the most scathing of these have been relatively benign.

In its cautious position, China also affirms that the DPRK has the right to pursue peaceful nuclear energy after it returns to the NPT, and maintains that there is no solution available other than continued dialogue between the concerned parties. The PRC is also allied with the DPRK for political reasons, but their historic communist connection has been tested by what Beijing views as Pyongyang’s insolence and incendiary rhetoric: the fraternal relationship is tense as the big brother finds the younger one’s international temper tantrums a treat to the security and prosperity of the region.

Like China, the legitimacy of the ROK government is partially based on economic growth, and the security of the state depends to some extent on continued economic prosperity. Unsurprisingly, the North was adamantly opposed to the Sunshine Policy’s principle of reciprocity though it continued the opportunistic exploitation of it. North Korea desperately needs the economic aid and wants assurance that North-South relations include aid and assured security. South Korean economic concerns have escalated with the increased North-South animosity of the Lee administration, culminating in the March 2010 sinking of the Cheonan in the Yellow Sea and again highlighting the security issues of the region.

China and South Korea have a shared security interest in preventing war on the Korean peninsula and avoiding a DPRK regime change, employing similar policies based on realist thinking. While North Korea behaves in an offensive realist manner as it nuclearizes in an attempt to accumulate and display power, the PRC and ROK have responded with defensive realist policies aimed at maintaining stability on the Korean peninsula with the intention of avoiding undesired conflict. This case study provides evidence that classical realism remains a fundamental aspect of IR and security theory, and has not declined since the end of the Cold War; states continue to act in their perceived self-interest with an emphasis on state security and power relations. The ongoing nuclear crisis also holds significant implications for the future of global non-proliferation and global security as rogue states and non-state actors acquire nuclear technology.

Morgan Potts is an assistant editor at Sino-NK, and a production editor at the British Association for Korean Studies.